نمیدانیم جریان چیست؟! تا موقعی که می تاختیم، همه وارش را از آن خود می دانستند. یکی حتی قیمت هم سرش گذاشته بود اولش ناراحت میشدیم ولی بعد ها به این نتیجه رسیدیم که این خود دلیل موفقیت ماست. یعنی توانسته ایم در دل دیگران جایی داشته باشیم و باعث شده ایم برای اینکه بعضی ها هم در دل دیگران جایی داشته باشند وارش را از آن خود بدانند. این شد که وارشمان را هدیه ای کردیم و در اختیار همگان گذاشتیم و آن را متعلق به همه دانستیم و بالواقع هم چنین بود. چنین هم هست. خیلی ها مارا ترساندند، بد و بیراه گفتند، اما ما جوان بودیم و مغزمان هوا داشت. الان هم دارد. حرکات تخریبی هم از موقعی شروع شد که بیان اظهارات خوانندگان را در صفحه ای به نام دیوار یادگاری آزاد گذاشتیم.فحش دادن به این و آن، دسته بندی شجاع و خسته بند و attach کردن عکس های سوپر توسط برخی مخاطبین هیچ خدشه ای به هدفمان وارد نکرد مگر آنکه بر دایره لغاتمان افزوده شد و آرشیو عکس مان کاملتر شد.
در واقع وارش از همان اول پیه همه چیز را به تنش مالیده بود. می دانستیم که اجازه دادن برای comment ، یعنی شروع دردسر تازه. اما آن هم شیرین بود. مثل درد زایمان مادری که منتظر تولد نوزادش است.
الان هم همینطور.
دوست عزیز جناب آقای ابی کوس کن. از اینکه به خودت زحمت دادی و اسم دوستمان را از بر کردی و شماره تلفنش را هم می دانی بسیار ممنونیم! ما هم می دانیم این روز ها خریت برای عده ای فضیلت است!!!
و یار همیشگی وارش گیل کر نگران هیچ چیز نباش. همانطور که خودت پیشتر ها گفته بودی دوستان ساطور به دستمان آماده هستند که هر گونه بی احترامی به اشخاص را سانسور کنند. ضمن اینکه کسی که حتی جرات نمایان شدن را نداردارزش نصیحت کردن را هم ندارد. خودت را خسته نکن که نرود میخ آهنین بر سنگ. بگذار هرچه دلش می خواهد بلغور کند. پوستمان کلفت تر از اینهاست
و پایان اینکه همگی ما و همه مخاطبین راستین وارش هدف وارش را می دانند و به حقوق همشهریان احترام می گذارند. ما نگران هیچ چیز نیستیم. نمی ترسیم،ساکت نمی شویم ، پس هستیم...
برای آن کسانی که انجمن (forum) و ویکی (wiki) را محلی برای توصیف شغل و مهارت هایشان میکنند خواندن این مطلب را توصیه میکنیم.
داستان عجیبی شده، این وارش...
یکی میگوید دمتان گرم، یکی بد و بیراه میگوید، یکی هم ... به هر حال ما تا آخرش هستیم. کوتاه نمی آییم. هرچند که دستمان از همه جا کوتاه و گردنمان از مو هم باریکتر است.
آنهایی که وارش را دوست دارند می مانند و آنهایی که گذری می آیند ، گذری هم میروند.
در مجموع ما کارمان را نرم نرمک انجام می دهیم. صعود می کنیم و به ناگاه صقوط می کنیم! چپ می رویم. راست میرویم. تلو تلو میخوریم. اما راه میرویم. به سمت جلو...
مواد لازم:
باقلای پوست کنده شده (معروف به پاچ باقلا)
چند عدد سیر ( 2 تا 4 عدد)
شوید (خشک یا تازه)
روغن یا کره ( 2 تا 3 قاشق)
نمک و زردچوبه
تخم مرغ
روش پخت:
باقلا و سیر خرد شده را در دیگی روی حرارت با روغن به مدت 4 دقیقه تفت می دهیم . سپس شوید را اضافه نموده و یک دقیقه در همان حال با باقلا مخلوطش می کنیم . بعد آب اضافه می کنیم به اندازه ای که حدود یک الی 3 سانتیمتر از سطح باقلا بیشتر باشد . زرد چوبه و نمک هم می ریزیم . و سر دیگ را روی آن قرار می دهیم تا بپزد. قبل از اینکه کاملاً بپزد تخم مرغ را بدون اینکه بزنیم به آن اضافه می کنیم. هر چند دقیقه یکبار هم می زنیم تا ته نگیرد.
اگر به جای روغن از کره استفاده نمایید غذا بسیار خوشمزه تر خواهد شد.
با ماهی یا کولی شور و سیر ترشی و برنج کته بسیار خوشمزه است.
سرانجام مجله وارش حرف پایانی خود را زد. تعطیل شد. حرف آخرش را حسین رحمانی سردبیر سابق وارش نوشته است. لطفا قسمت نظرات را فراموش نکنید...
آرشیو ۴ساله وارش هم به زودی تکمیل میشود.
اگر دنبال یک تکه زمین برای ساختن یک کلبه چوبی دبش و باحال هستید،
اگر با همسرتان دعوا گرفته اید و احتیاج به یک محیط آرام بخش و ساکت دارید،
اگر از دود و دم شهرتان و آلودگی های صوتی به ستوه آمده اید و خرت وخرت سینه ات به درد آمده،
اگر از کار خسته شده ای و دنبال یک جای نزدیک و خودمانی میگردی،
اگر از عروسک بازی آدم های دور و اطرافت حرصت در آمده و در به در دنبال هم محلی های بی نقاب میگردی،
اگر هوس غرق شدن در دریای نیلگون خزر به سرت زده است،
اگر آرزوی دیدار طلوع و غروب انوار زیبای خورشید را در کنار ساحل دریا دارید،
پایت را بگذار روی پدال وسطی تـــــــــــــــــــــــرمـــــــــــــز !
درست آمده ای،پیاده شو! همین جاست، همان پاتوقی که در آن هم من هستم وهم تو هستی،با هم!
همان دهکده ای که قرار است تو در آن حضور یابی :
به انزلی خوش آمــــــــــــــــــــــــــــدی!