یکی از دغدغه های کشور های رو به پیشرفت بومی کردن صنایع و جا دادن خود در بین کشور های صاحب صنعت است. ایران از جمله کشور هاییست که تقریبا از زمان بعد از جنگ ایران و عراق به فکر دستیابی به صنایع مختلف بوده است. از مونتاژ اتومبیل های مختلف شروع شد تا اینکه بالاخره چندی پیش با ساخت اولین خودرو ملی به جمع خودرو سازان جهان (!) پیوست. این روند همچنان ادامه دارد و خوشبختانه در این راه پیشرفتهای خوبی هم به دست آورده .
ولی نکته اینجاست که چرا ما گامهایمان را اینقدر بزرگ بر میداریم و به افق های دور مینگریم و جلوی پایمان را نمی بینیم!
هم اکنون ایران جزو 10 کشوریست که به تکنولوژی سلول های بنیادین دست یافته. انرژی هسته و تولید سوخت برای نیروگاههای هسته ای را بومی کرده ، انواع سلاح ها و موشکها را میسازد. اما در چیز های پیش و پا افتاده مشکل داریم.مدتهاست که تلفن همراه وارد کشورمان شده است (بیش از 10 سال) اما دریغ از یک تماس بی نقص!با وجود اینهمه نفت و پالایشگاه هنوز مشکل بنزین داریم و قرار است از نیمه دوم سال مانند دوران جنگ بنزین را سهمیه بندی کنند!
نمی توان گفت که دستیابی به این فنون بلوفی بیش نیست که در این صورت کشور های غربی را اینطور ترس بر نمیداشت.اما شاید باور مردممان نشود که این صنایع بومی باشند . زیرا که این صنایع در زندگی روزمره مردم وجود ندارد . تسلیحات نظامی را یکبار در سال آن هم در تلویزون میبینند و انرژی هسته ای هم که جای خود. مردم عامی چیزی را باور دارند که می بینند.
شاید رسیدگی به امور پیش پا افتاده ، نقش مهمتری در سازندگی کشور داشته باشد تا تکنولوژی هایی که گرچه مهم هستند امامشکلی از مردم حل نمی کند.
سلام. به فروشگاه اینترنتی کتاب و CD آدینه بوک با تحویل رایگان هم سر بزنید.